Hermiona patrzyła przed siebie. Jezioro lśniło w świetle księżyca. Ale to nie był powód tej ciszy. To nie był powód, dla którego dziewczyna z zapartym tchem wpatrywała się w przestrzeń. Nie chodziło o piękno świata ją otaczającego. Księżyc, gwiazdy, jezioro... nie, nie o to. Dziewczyna złożyła głowę na kolanach Harry'ego. Wdychała woń, to pozwalało jej przetrwać w straszliwym zimnie. Temperatura na minusie, a oni siedzieli w piżamach na trawie.
Harry przytulił ją do siebie. Chciał coś powiedzieć, ale nie mógł. Mózg spóźniał się, jakby był zegarkiem, którego właściciel zapomniał o przesunięciu czasu. Wiele dni minęło, ale głupota przyjaciela nadal go przerastała. Nie potrafił określić uczucia, którym w istocie była troska o Granger. Ale on zaczynał to odbierać, jak furię i konieczność zrobienia bałaganu w życiu Rona. Nagle wymyślił, jak wybrnąć z trudnej sytuacji. Po długim myśleniu powiedział do dziewczyny:
- Hermiono, ja wiem, że chcesz go posiekać, zamknąć w lochu, albo coś takiego...
Prymuska spojrzała na niego spode łba. Przecież tak bardzo chciała zapomnieć! A on tylko potrafił ją przygnębić. To nie był najlepszy pomysł.
- Błagam cię, przestań o nim ciągle gadać, jakby był twoją miłością życia!-powiedziała zirytowana.-Chcesz mnie jeszcze bardziej dobić i udowodnić jego niewinność czy jak?
- Miona, przepraszam, ale wiesz...-Harry chciał zacząć długi monolog, ale się powstrzymał.-Zresztą nie ważne.
- I bardzo dobrze-syknęła dziewczyna.-Nie chcę słuchać o tym dupku. Po to mnie tu przyprowadziłeś?
- Nie, oczywiście, że nie.-odparł ze skruchą chłopak.-Ja chciałem cię spytać... Ehm... o coś.
- Przestań wreszcie zadawać pytania. Mam już dość pytań, pytań, pytań. Nigdy nie dostaję odpowiedzi! Nigdy.
- Przestań wreszcie histeryzować! Myślisz, że ten dupek zmieni całe twoje ży...
- TAK!-ryknęła rozwścieczona dziewczyna.-Ale ty jesteś głupi. Nieczuły? Czy coś. Nie wiesz, co to miłość! Już wiem, czemu do tej pory z tobą nie byłam. Wiem teraz, że ty nie wiesz, co to znaczy stracić najważniejszą osobę w życiu. Nie wiesz! Jak zawsze!
Harry zamarł. Nie wiedział, jak to się stało. Jak Hermiona pomyślała, że Ron jest punktem jego troski? Patrzył zdziwiony, jak dziewczyna odsuwa pelerynę i wstaje, a następnie czołga się w środku przejścia, którym tu przyszli. Wiedział, że jeśli jej nie pomoże, może być kiepsko. Nie miała mapy-nie miała żadnych szans na odnalezienie drogi. Chciał wstać, ale bał się, że dziewczyna podniesie krzyk, by go pogrążyć. Bał się, że go odrzuci i nie pozwoli sobie pomóc. Siedział nadal na miejscu rozważając, jak postąpić, gdy to usłyszał.
Przerażający krzyk przeszył jego uszy. Nagle myśli zaczęły wypełniać najgorsze przypuszczenia. Diabelskie sidła? Hermiona. Czy to na pewno ona? Wpadła w pułapkę Irytka zaznaczoną tylko na mapie? Mapa, tego jej było potrzeba. Co ona myślała? Poszła sobie po prostu, bez peleryny.
Harry poderwał się z miejsca. Porzucił pelerynę niewidkę na bok, nie myśląc o konsekwencjach. Pędem ruszył w stronę przejścia. Biegł na oślep, było zbyt ciemno, a nie potrafił myśleć na tyle jasno, by przypomnieć sobie o różdżce. Nic nie mógł. Za bardzo plątały się myśli w jego głowie. A teraz biegł. Krzyk już dawno ucichł. Słyszalne były tylko jego stąpanie i szum piachu.
Przeszedł cały tunel, sprawdził każdy kąt, zakamarek, dziurę, wołał, krzyczał i płakał. Łzy leciały mu szybko. Nie wiedział, czemu po tej kłótni tak za nią tęskni. Nie chciał jej kochać. Kujonka, wszyscy tak mówili. Nikt jej nie lubił. No bo... Ślizgoni mówili, że szlama. Gryfoni tylko wykorzystywali wiedzę do zdobywania punktów. Krukoni plotkowali o niej, jakby była tematem tabu. Puchoni zaś mieli ją za wroga, jako osobę o wyższym poziomie wiedzy-oni tego nie tolerowali. Dlaczego Harry miał być inny? On był podatny na wpływy innych, przejmował się opinią publiczną.
Chłopiec, który przeżył. Harry Potter. Jak mógł tak bardzo sprzeciwiać się innym? Naraziłby się na hańbę-zaprzestania bycia sławnym w sposób pozytywny. Nie chciał stracić tego szczebla. Właściciel peleryny niewidki. Miał moc. Posiadacz blizny. Niezwykły... To było tak... była pewna granica... od tego momentu nie można się było wyróżniać. To była wyraźna granica. Czerwona krecha zaznaczana coraz mocniej stosunkowo do poziomu zagrożenia utraty sławy. Harry Potter był pępkiem świata. Sam to wiedział-był najlepszy. Zasługiwał nie na szacunek, a na uwielbienie. Jego serce biło mocno-nie wiedział, czy to bliskość Hermiony, czy strach przed utratą sławy. Nie wiedział, czy to dobry pomysł. Czy to dobrze zadawać się z kujonką, szlamą, z dziwolągiem nad dziwolągami.
Myśli czarodzieja nagle się rozwiały. Usłyszał złośliwy śmiech. Powoli otworzył oczy i spojrzał w górę. Pod sufitem tunelu szyderczo uśmiechał się Irytek.
- Ty... ty... Irytek, gdzie ona jest?!-wybuchnął Harry.
- Ależ kto? Głupiutki Potterze... Diabła kumotrze!-zarechotał głośno poltergeist.-Jak możesz mnie podejrzewać o zły czyn porwania jakiejś bezbronnej dziewuchy, na przykład tej naiwnej Grang...-duszek zapowietrzył się z wrażenia.-Ups, Potter, już mój czas. Znikam i nie wrócę!-wrzasnął.
- Ty wstrętny... gdzie jest Hermiona?!
- Chłopiec który przeżył...-wyszeptał oddalający się Irytek.-Nie radzi sobie sam?!-wrzasnął, po czym ekspresowo zniknął z widoku.
Harry wiedział, że to prawda. Nie potrafił sam się przyznać, że nigdy nie był na tyle dobry, by mierzyć się ze zwyczajnymi codziennymi trudnościami, a co dopiero z Voldemortem. Zaginięcie Hermiony pozbawiło go rozumu, ale był na tyle trzeźwy, by zrozumieć. Musiał wracać. I tak sam nic nie zdziała.
Tunel był bezpieczny. Żadnych Irytkowych pułapek, dziwnych stworów... W końcu po kilku minutach przeszedł przez portret Grubej Damy wprost do pokoju wspólnego Gryfonów. Widok, który zastał, był niewiarygodny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz